بدون شک با پیشرفت تکنولوژی شکل آموزش ، در آموزش و پروش  نیز تغییر خواهد کرد حال سوالی که مطرح می شود این است که آموزش و پرورش کشور ما چقدر با  این تغییر در شکل آموزش خودرا همراه و هماهنگ کرده است. چیزی که در مدارس کشور هایی که از نظر فن آوری جز کشور های پیشرفته محسوب می شوند به چشم می آید حرکت به سمت هوشمند کردند کلاس های مدارس است. حال اگر ما نیز این گونه کلاس ها را در سطح گسترده بخواهیم آیا معلمان خودرا برای اینگونه کلاس ها آماده کرده ایم ؟

 
:یکی از مشکلات اساسی در راه ارتقای مدارس هوشمند، نبود معلمان مسلط به این حوزه است .  

این نظر علی اکبر جلالی، متخصص فن آوری اطلاعات و ارتباطات است درباره فعالیت های مدارس هوشمند که تجربه تازه ای در آموزش و پرورش ایران است.

جلالی امیدوار است با توسعه مدارس در برخی از استان ها و آموزش معلمان متخصص، این مشکل به تدریج رفع شود. او حضور سرمایه گذاران را در تاسیس و توسعه مدارس هوشمند موثر می داند: «تعداد مدارس هوشمند نسبت به مدارس عادی بسیار کم است و با روش، برنامه ریزی و مدل سازی مناسب می توان شرایط توسعه سریع این گونه مدارس را فراهم کرد.» 

....


 مریم ایزی، کارشناس تکنولوژی آموزشی در پایان نامه خود درباره مدارس هوشمند، این مدارس را این گونه تعریف می کند: «مدارس هوشمند به آن گروه از واحدهای آموزشی اطلاق می شود که با استفاده از یادگیری الکترونیکی به صورت حضوری و با حفظ فضای فیزیکی مدرسه، معلم، دانش آموز و برخورداری از نظام آموزشی هوشمند و با رویکردی تلفیقی و جامع نسبت به ارایه خدمات آموزشی و پرورشی به دانش آموزان تلاش می کند.»
    
    به گفته این کارشناس مدارس هوشمند شامل اجزای درهم تنیده ای است که به منظور انگیزش حس کنجکاوی دانش آموزان و مشارکت فعال آن ها طراحی شده اند تا در محیطی جامع و تلفیقی، نسبت به برآورده کردن نیازهای آموزشی افراد اقدام کنند.»
    
    چهار مدرسه آبسال، دکتر مصاحب، ندای آزادی، شهدای کارگر و شهید آقایی از سه سال پیش فعالیت خود را آغاز کرده اند و به عنوان مدارس هوشمند شناخته می شوند.
    
    علی اکبر جلالی شکل گیری این مدارس را تجربه موفقی در کشور می داند: «با توجه به کاربردهای دیگر فن آوری اطلاعات و ارتباطات در کشور که پیش تر حرف آن زده شد و در عمل موارد کمی اجرا شده است مثل دولت الکترونیک (که در اختیار نداریم)، تجارت الکترونیک (آن طور که مورد نیاز است) و بهداشت الکترونیکی که خبر چندانی از آن نیست، این مدارس که با همت تعداد محدودی از افراد در آموزش و پرورش عملی شده مناسب است.
    
    او با اشاره به تسلط دانش آموزان امروز به فن آوری اطلاعات و ارتباطات می گوید: «این واقعیت است که نه تنها در ایران که در تمام جهان با توجه به وقت زیاد دانش آموزان، آن ها تسلط بیش تری به دانش فن آوری اطلاعات نسبت به معلمانشان داشته باشند. در این خصوص می بینیم که در مدارس هوشمند دانش آموز هم می آموزند و هم خود می آموزد.»
    
    به گفته این کارشناس برخلاف مدارس سنتی که دانش آموز دنباله رو معلم است، معلم و دانش آموز باید در مدرسه هوشمند فضایی برای تبادل دانش به یکدیگر داشته باشند.
    
    سرانه «آی تی» مدارس کافی نیست
    
    علی اکبر جلالی سرانه فن آوری اطلاعات را در مدارس نسبت به متوسط جهانی نامناسب می داند در حالی که در برخی کشورهای توسعه یافته جهان ضریب دسترسی به اینترنت بیش تر از 100 درصد بوده، اما در کشور ما این ضریب نفوذ کم تر از پنج درصد است: «این نشان از فاصله دیجیتالی ما با کشورهای توسعه یافته دارد که همچنان درحال افزایش است و باید برای جلوگیری از آن اقدامات سریع تری را انجام دهیم.»
    
    تعلیم و تربیت به تجارت تبدیل نشود
    
    داریوش نوروزی، مدیر گروه تکنولوژی آموزشی دانشگاه علامه طباطبایی، قبل از استفاده از سیستم های الکترونیک، بر محتوای مناسب و تفکر عمیق در مدارس هوشمند تاکید دارد: «مدارس تنها به واسطه کاربرد کامپیوتر، هوشمند نمی شوند بلکه باید نهاد و جایگاهی برای یادگیری و رشد مدیران و معلمان، دانش آموزان و سایر اعضا باشد. تعلیم و تربیت نباید به تجارت تبدیل شود.»
    
    او از دو نکته اساسی به عنوان مبانی اساسی تعلیم و تربیت یاد می کند: «تمام فعالیتی که در یک مدرسه انجام می شود برای چیست؟ کودک را به مدرسه می فرستیم تا نسبت به خود و خانواده و وطنش احساس مسوولیت کند، حداقل _گلیم خود را از آب بیرون بکشد و آرامش نسبی در زندگی داشته باشد، پس موضوع یادگیری اهمیت پیدا می کند.»
    
    او یادگیری را ایجاد توانایی تغییر در ذهن می داند: «یادگیری از طریق تجربه فرد را به توانایی می رساند که رفتار خود را کنترل کند و در آن تغییر به وجود آورد. یادگیری نتیجه خوب فکر کردن است.»نوروزی پس از بر شمردن انواع مدارس (معمولی، استثنایی، تیزهوشان و هوشمند) می گوید: «در مدارس تیزهوشان، دانش آموزان چون باهوش هستند مدرسه را با خود همراه می کنند، اما مدارس هوشمند قرار است دانش آموز را باهوش کند.»
    
    عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبایی بر هفت اصل در اداره مدارس هوشمند تاکید می کند: «دانش خلاق و مولد است، مدرسه باید مطالب محتوای درسی را طوری تنظیم کند که رشد کودک به عنوان نقطه شروع با بیش ترین تاثیرات آغاز شود. با ادغام آموزش در سطح تفکر بالاو مواد درسی که در مدرسه موجب رقابت باشد می توان آگاهی و توانایی دانش آموز را تقویت کرد. تمرکز روی فهم اصل سوم است. در روز هزار اتفاق در مدرسه می افتد که موجب یادگیری است، اما مدرسه در این هزاران اتفاق گم می شود. باید تاکید را روی یادگیری عمیق بگذاریم.»«تدریس برای برتری و انتقال یافته ها یکی از ارکان آموزش و پرورش است. دانش آموز باید بتواند پلی بین آنچه یاد می گیرد با آنچه در آینده اتفاق می افتد برقرار کند.»
    
    این اصل پنجم استاد تکنولوژی آموزشی است. او ادامه می دهد: «دانش آموز باید در ارزیابی خود سهیم باشد و همچنین توانایی پذیرش مشکلات را داشته باشد. مدل مدارس هوشمند باید موقعیتی فراهم کند که دانش آموز بتواند مشکلات را حل کند. این یکی از ارکان تعلیم و تربیت است. مدارس باید به عنوان نهاد یادگیری مبنایی برای رشد همه اعضای خود باشد.»
    
    این کارشناس با تاکید بر ارتقای سطح دانش و توانایی اولیای مدرسه می افزاید: «دوره های متفاوت ضمن خدمت معلمان و فرستادن مدیران به دیگر کشورها برای کسب تجربه می تواند باعث رشد آنان و بهبود کیفیت مدارس هوشمند شود. آموزش و پرورش پویا شاگرد پویا و فرهنگ پویا می سازد.»
    
    استفاده از تکنولوژی آموزشی و تکنولوژیست آموزشی راهکار این کارشناسی است: «تکنولوژی آموزشی یک رویکرد سیستمی است که فرآیند یاددهی - یادگیری را کنترل می کند. رویکرد سیستمی یعنی حساسیت نسبت به کنش و واکنش سیستم یادگیری. تکنولوژیست این فرآیند را به کار می گیرد. مدارس هوشمند قبل از هر چیز باید از تکنولوژیست استفاده کنند و اصول هفتگانه را سرلوحه قرار دهند.»

خواندن نظرات شما عزیزان مایه دلگرمی ما می شود:

منبع :روزنامه سرمایه