حضور تاریخی تربیت بدنی در برنامه های درسی مدارس و سایر نهادهای رسمی و غیر رسمی اجتماعی گویای این حقیقت است که تربیت بدنی آزمون زمان را پشت سر گذارده و به عنوان یک فعالیت آموزشی و پرورشی پذیرفته شده است.تربیت بدنی آن قدر مهم است که تشکیلات آموزشی،علمی و فرهنگی سازمان ملل ( یونسکو ) در منشور خود در سال 1978 جایگاه آن را به عنوان یکی از " حقوق اساسی بشر " به رسمیت شناخت و خواستار فراهم آوردن برنامه های آموزشی برای آن در سیستم های آموزشی کشورها گردید.

....


ما علی رغم حضور تاریخی و شواهد فراوان علمی و پذیرش ماهیت تربیت بدنی به عنوان نیاز دانش آموزان و یک فعالیت آموزشی ، تربیت بدنی برای سیاست گزاران در مدارس و بسیاری از کشورها اولویت به شمار نمی آید و به نظر می رسد که این درس در مدارس این گونه کشورها در خطر قرار دارد.درس تربیت بدنی در ایران نیز در طول تاریخ 80ساله خود دستخوش فراز و نشیب های فراوانی شده است.

این درس که در بدو قانونی شدن آن در سال 1306 شمسی توسط مجلس شورای ملی سابق روزی یک ساعت در برنامه درسی همه پایه های تحصیلی قرار گرفت همواره با کمبود معلمان متخصص و امکانات فیزیکی و ابزار و وسایل ورزشی و از همه مهمتر کاهش زمان از یک ساعت در روز به دو ساعت در هفته در مدارس رو به رو بوده و علی رغم تلاش هایی که برای تربیت معلم صورت پذیرفته است ،کمبود معلم متخصص هنوز به چشم می خورد.همچنین امکانات فیزیکی و ابزار و وسایل لازم نیز هیچ گاه در حد قابل قبول نبوده است ، اگرچه عواملی مانند ناپایداری بخش مدیریت تربیت بدنی در سطح وزارت آموزش و پرورش از جمله تحولات نگران کننده ای است که هر چند سال یک بار اتفاق می افتد.

درجهت یادگیری و پیشرفت تربیت بدنی عواملبسیاری تاثیر می گذارند که برخی از آنها عبارتند از : بازخورد ، تمرین ذهنی ، انتقالمهارت، امکانات وتجهیزاتورزشی مدرسه، پوشش ورزشی دانشآموزان ، رعایت اصولایمنی و بهداشتی درساعت ورزش، میزان کنترل و نظارت دبیر ورزش، رعایت نظم وانضباط درساعت ورزش، توجه به تفاوتهای فردی،توجه به آمادگی اولیه دانشآموزان وتوجه به پیشینهسلامت دانشآموزان، ایجادانگیزه در دانش آموزان ، خلاقیت ونوآوری معلم و تشویق دانشآموزان واهمیت ورزش درمدارس راهنمایی از سویمسوولین مدرسه. توجه  وتقویت تمامی عوامل ذکر شدهبه پرورش ابعاد جسمانی وروحی دانشآموز منتج میگردد.

حقیقات بسیاری نشان داده است که ورزش علاوه بر اینکه ابزار ارزشمندی برای حفظ سلامت جسمانی است رابطه نزدیکی با سلامت روانی و به ویژه پیشگیری از بروز ناهنجاری‌های روانی دارد.شرکت در فعالیت‌های ورزشی به اجتماعی شدن و کسب مهارت و کفایت و همچنین دوست‌یابی و ارتباط سالم با همسالان کمک می‌کند.الگوی یادگیری  مغز  از  زمان  تولد  و  بنا به  دیدگاهی  دیگر از  دوره  جنینی آغاز می  شود .شیوه  پاسخ  وی و  سازگاری  فرد با  محیط، نحوه زیست  و ... یادگیری  مغز را  تعیین  می  کند.مدارس ،یکی از  مراکز  عمده  برای  ایجاد تغییر در  الگو های  یادگیری دانش  آموزان  هستند. بازی ، ورزش ،تجربیات  عملی  و  انواع  فعالیت  های چالش برانگیز  منبع  اصلی  یادگیری  هستند. با  این  همه ، هنوز مدارس  بر  خلاف  الگو های  یادگیری دانش  آموزان  طراحی  می  شوند . برای نمونه ،استخر  شنا  از  محیط  های محرک  و چالش  برانگیز برای  کودکان ابتدایی  و  راهنمایی اند،ولی  مدارس  به  ندرت  به آن  دسترسی  دارند.هر دانش آموزی بارها و بارها در سالن های ورزشی دیوار حیاط و راهروی مدارس، انواع رسانه های گروهی ، کتاب ها و نشریات با عبارات " عقل سالم در بدن سالم  است " مواجه می شود. با این حال عده کمی از نوجوانان و جوانان حقیقت و معنای اصلی این جمله را عملاً در زندگی خود به کار می گیرند  و اغلب آن ها در برنامه های روزانه درس و ورزش را همراه هم تنظیم نمی کنند.

سلول های مغزی برای فعالیت خود به 25درصد از کل انرژی مورد استفاده بدن نیاز دارند. آیا این انرژی تنها به وسیله تغذیه و استراحت – به صورتی که در بین دانش آموزان رایج است – تأمین می شود؟

خانم نرگس سماوات،کارشناس در زمینه زیست شناسی و تغذیه در توضیح این مطلب می گوید: غذا خوردن با عجله شایع بین دانش آموزان بدون تحرک جسمی لازم، حتی اگر با استراحت کافی هم همراه باشد نمی تواند تأثیر کاملی در رساندن ماده و انرژی مورد نیاز بدن داشته باشد.در صورت نبودن برنامه ریزی صحیح برای انجام حرکات ورزشی روزانه ، مغز انرژی کافی در اختیار ندارد زیرا تلاشی تلاشی برای به جریان انداختن و تنظیم و گستردن انرژی به تناسب نیاز هر قسمت از بدن- خصوصاً مغز – صورت نگرفته است. علاوه بر این کم تحرکی و رخوت جسمی از آن، تأثیر مستقیم بر روی روح و روان و اعصاب دارد و ذهن را نیز به سمت خستگی و ناتوانی هدایت می کند که نتیجه همه اینها بالقوه ماندن بسیاری از قابلیت های ذهنی و استعدادهای محصلان در یاگیری است. اغلب اوقات دانش آموزان خمود و بی حوصله و با اکراه به سوی انبوه کتاب هایشان می روند و سعی می کنند خلل همیشگی ناشی از عدم تحرک بدنی را با فشار آوردن های بی مورد  به ذهن و انواع و اقسام روش های یادگیری جبران کنند در حالی که راه بسیار ساده تر و سالم تری مانند ورزش می توانند علاوه بر سلامت،نشاط و افزایش فعالیت ذهنی،شور و اشتیاق آنان را نسبت به درس خواندن تضمین کند

 

- چرا باید در مدرسه ورزش کرد؟                         

 

از جمله دلایل مهم می توان به ایجاد موارد زیر اشاره کرد :

 

1- سلامت جسمانی و روانی دانش آموزان

 

2- رشد تکامل و یادگیری حرکتی مناسب با سن

 

3- تربیت فردی  و گروهی

 

4- پشتوانه قوی برای ورزش قهرمانی

 

5- عادت به ورزش کردن

 

6- پیشگیری از آلودگی دانش آموزان به عادت ناپسند و مضر در محیط زندگی

 

7- پر کردن اوقات فراغت و لذت بردن

 

8- پی بردن به اهمیت نظم و سازماندهی در کلاس

 

9- داشتن نقش توانبخشی

چکیده ای از مقاله آقای حسین سلم

برای خواند متن کامل مقاله لطفا به آدرس منبع رجوع کنید

خواندن نظرات شما عزیزان مایه دلگرمی ما می شود :

با تشکر از منبع :http://www.beheshtiyan.ir/amoozesh/1389-01-28-16-47-22.html